Karadelik

Bayadır yazamıyorum blog'a. Ve de en kötüsü ne biliyor musunuz, bu geçen zamanda yazacak bir şeylerin birikmemesi. Yani sadece yazmaya zamanım yok değil, kendime, düşünmeye, hissetmeye o kadar az zaman ayırır oldum ki... Aslında az zaman ayırır falan da değilim, hiç kalmıyor çünkü. İşe git, gece 11'e kadar çalış, eve gel, lens çıkar, diş fırçala pijama giy yat. Tüm gün bu. Bir karadeliğin etkisine girdim, kurtulmam lazım en kısa zamanda.
Tek kendime ayırdığım zaman gece serviste geçen yarım saat. Orada da gözlerimi yola dikip hicaz, muhayyer, sultanîyegah, hicazkâr ve muhayyer kürdî makamlarında sirtolar, longalar ve saz semaileri dinliyorum. Kanun ve piano ön planda. Tüm günün, kendimi tek iyi hissettiğim yeri bu bölümü.
Düşünüyorum da müzik de olmasa, ne kötü olurdu hayat...